Op zoek naar geluk

Het is december 2024 als mijn leven weer eens op de kop is komen te staan. Ik heb mijn dochter uit huis moeten laten plaatsen omdat wel duidelijk was dat we het samen niet meer zouden gaan redden. Ik voel me gefaald, in alles, en ineens heb ik sneller een leeg nest dan ooit de bedoeling was. Ik besef me terdege dat er iets moet gebeuren zodat ik niet meer alleen nog maar zielig in een hoekje weg zal kruipen.

Stappen zetten

"Hoe krijg ik nou mijn eigen leven weer een beetje leuk, met alle beperkingen die ik heb?"

Mijn therapeute heeft op dat moment niet zo snel een antwoord voor me, maar belooft mij om eens informatie in te winnen bij de gemeente. Ik weet niet zo goed of ik daar zin in heb, nóg meer mensen aan mijn keukentafel, nóg een keer mijn verhaal uitleggen, nóg een keer hopen dat ze begrijpen dat ik echt veel wil, maar echt weinig kan.

Ik ga akkoord.

Het gesprek met de gemeente is onverwachts prettig en begripvol. Ze begrijpen dat ik veel op mijn bord heb, en eigenlijk vooral op zoek ben naar een beetje geluk.

Via de mail krijg ik een aantal opties voor activiteiten waarbij ik zelf kan bepalen hoeveel tijd en energie ik er aan kan besteden. De meeste opties ken ik, maar eentje is nieuw voor mij en spreekt mij aan. Een plek waar je je rugzak mee mag nemen, voor diepgang kan kiezen, maar ook gewoon voor gezelligheid.

De dame van de gemeente regelt een afspraak om samen te gaan kennismaken bij Mensdoormens. Op een verschrikkelijk onmogelijke tijd.

Ik ga akkoord.

Leuk mens

Op een maandagochtend om 9.15 uur stap ik bij haar in de auto. In dat kleine zinnetje zitten voor mij al vier paniekpunten. Maar mijn buik voelt redelijk rustig, het is niet zo heel ver weg, en ons gebabbel over de studie van mijn kind leidt mij af.

We hebben een prettig gesprek en we leggen een dag en tijd vast dat ik er in mijn eentje weer naartoe zal gaan. Ik weet dat ik die stok achter de deur nodig heb om het ook daadwerkelijk te doen.

Als we weer bij mijn huis zijn aangekomen praten we in de auto nog heel lang na, over alles. De verhouding hulpverlener-zorgvrager valt heel even weg en dat voelt fijn.

"Ik gun het jou zo om je weer fijner te voelen, ik vind jou zo'n leuk mens," zegt ze. Ik voel tranen opkomen. Haar eenvoudige woorden raken me diep.

Inburgering

Van gezelligheid tot heel serieuze gesprekken, het is een warme plek. Maar toch vind ik het de eerste tijd heel lastig om te gaan.

Ik loop keihard tegen de onzekerheid aan of ik niet teveel ben, te bijdehand doe, te zielige verhalen vertel. Of ik er wel bij mag horen. Of ik wel gewoon binnen mag lopen, of ik wel welkom ben. Een plekje vinden binnen een gemeenschap raakt me rechtstreeks in mijn gevoel van raar, lastig en teveel zijn.

Ik kom thuis en breek. Wil met dingen gooien, wil nooit meer terug, wil weer in mijn veilige coconnetje. Maar toch ergens ook weer niet. En een paar dagen later grijp ik mijzelf weer in mijn nekvel en stap in de auto. En weer. En weer.

Nu zijn we ruim een jaar verder, en is Mensdoormens een tweede thuis voor mij aan het worden. Ik noem het wel eens mijn speeltuin: een plek waar ik mag proberen, struikelen, vallen, en opstaan.

Ik zie kennismakers schoorvoetend binnenkomen. Sommigen met begeleiding, anderen alleen, maar allemaal op zoek naar een plekje om zich meer mens te mogen voelen. Ik wil ze allemaal wel vertellen dat ik weet hoe moeilijk het begin kan zijn, dat ik daar ook gestaan heb, en dat het écht de moeite waard is om jezelf die kans te geven. Als je de moed hebt om heel voorzichtig je hand uit te steken, is er altijd iemand om hem vast te pakken.

Voor elkaar

Onlangs raakte ik aan de praat met één van de kennismakers. “Ja maar iedereen heeft het hier wel zo'n beetje voor elkaar”, verzuchtte ze. “Ik echt niet”

Ik probeerde haar gerust te stellen. Iedereen heeft zijn verhaal, iedereen heeft zijn rugzak, en niemand heeft alles voor elkaar. Maar wat ik hier wel geleerd heb, is dat dat oké is. Dat je mag zijn wie je bent, en mag staan waar je staat. En voor mij is dat goud waard.

Van de week zag ik haar op de inloop. Het leek alsof ze er al jaren bij hoorde en alles wel zo'n beetje voor elkaar had. Ik weet beter, maar ik weet ook wat een held er in haar schuilt dat ze de sprong gewaagd heeft.

Op een dag zie ik haar haar verhaal delen met de mensen die voor de eerste keer schoorvoetend over de drempel stappen.